Ekim 2026, Copernicus’un ERA5 veri setinde kayıtlara geçen en sıcak Ekim ayı oldu. Küresel ortalama yüzey hava sıcaklığı 15,35 °C ölçüldü. Bu, sanayi öncesi seviyenin (1850–1900) 1,75 °C üzerinde demek. 1991–2020 ortalamasına göre +0,90 °C’lik anomali, Ekim 2023’teki +0,85 °C’lik rekoru geride bıraktı.
Bu artık tek seferlik bir sapma değil. 1,5 °C eşiği üst üste üçüncü ay aşıldı ve son 12 ayın (Kasım 2025–Ekim 2026) ortalaması 1,51 °C’ye çıktı. Ekim’in bazı günlerinde küresel günlük ortalama, sanayi öncesine göre 2 °C sınırına dayandı. Birkaç yıl önce uç senaryo diye konuştuğumuz değerleri artık günlük veride görüyoruz.
Ocak–Ekim dönemine göre 2026 şu an kayıtların en sıcak ikinci yılı. Yıllık ortalamanın 1,5 °C’yi aşması neredeyse kesin, beklenen aralık 1,56–1,61 °C. Böylece 2026, 2024’ten sonra bu eşiği aşan ikinci takvim yılı olacak. Yılı en sıcak ikinci yıl olarak kapatma olasılığı yaklaşık %80, 2024’ü yakalama ya da geçme olasılığı ise %20 civarında. 2023–2026 dört yıllık ortalaması da 1,5 °C’nin üzerinde kalacak. Üstelik zirve henüz gelmiş değil. Tropikal Pasifik’te güçlenen El Niño, 2027’yi yeni bir rekor yılına aday yapıyor.
Avrupa’da Ekim 2026, 1991–2020 ortalamasının 1,49 °C üzerinde gerçekleşti ve kayıtların en sıcak ikinci Ekim’i oldu. Birinci sırada +1,92 °C ile 2022 var.
Paris Anlaşması’ndaki 1,5 °C sınırı uzun dönemli ortalamalarla ölçülüyor. Ama o eşiğe de hızla yaklaşıyoruz. Anlaşma imzalandığında, o günkü ısınma hızıyla 1,5 °C’ye 2040’larda ulaşılacağı hesaplanıyordu. Bugün aynı hesap Ocak 2029’u gösteriyor. Yani 1,5 °C, 2030’lara girmeden kalıcı hâle gelebilir. 2026–2030 beş yıllık ortalamasının 1,5 °C’yi aşma olasılığı %75. BM Çevre Programı ise en iyimser senaryoda bile yüzyıl ortasında 1,7–1,8 °C öngörüyor.
Artık mesele 1,5 °C’yi aşıp aşmayacağımız değil. Mesele, onu ne kadar aşacağımız ve orada ne kadar kalacağımız…