Türkiye’nin kurulu gücü 2002’de 32 GW iken bugün yaklaşık 126 GW’a çıktı; güneş ve rüzgâr birlikte 43 GW bandında. Şen’e göre asıl ihtiyaç “enerji” değil elektrik enerjisi. 2025 tüketimi 360 TWh, 2060 projeksiyonu üç kat. Yapay zeka, veri merkezi, elektrikli araç ve elektrifikasyon talebi şişirirken güneş yılın kabaca yüzde 10’unda, nükleer yüzde 80’inde devrede. Batarya bu kesintiyi kesintisiz hale getirmenin pratik aracı.
Fırsat hesabı cari açık üzerinden kuruldu. Her 1 MW yenilenebilir tesis, yıllık yaklaşık 150 bin dolarlık dış açığı pozitife çeviriyor. Enerji faturası 60–65 milyar dolar, maden kalemi eklenince toplam 80–100 milyar dolara çıkıyor. Aynı 1 MW yenilenebilir, 1 MW fosile göre altı kat daha fazla kritik minerale ihtiyaç duyuyor; Çin nadir toprağı kestiğinde Almanya rüzgâr mıknatısını bulamadı. Şen madeni enerjiden ayırmamanın stratejik şart olduğunu, yerli ekosistemin hücreden çok sistem entegrasyonu, yazılım ve mühendislikte rekabet alanı açabileceğini söyledi.
Tehdit tarafında ithalat bağımlılığı ve yakında ülkelerin enerji ihraç etmeme ihtimali var. Talep büyürken kaynak bulan ülkeler önce kendine yetecek. Yanlış boyutlandırılmış tesis hem yatırımcıyı hem şebekeyi zorlar; teknik-ticari fizibilite ve işletme modeli baştan kurulmazsa depo maliyet ve güvenlik riski üretir. Siber güvenlik, ikinci ömür ve geri dönüşüm yükümlülüğü de yapısal başlıklar olarak masada duruyor.
Sonuç cümlesi lisans stoğunun ötesinde. Depolama Türkiye’nin elektrik dönüşümünde stratejik tercih; fakat tercih yalnızca önlisans vermekle tamamlanmaz. Piyasa sinyali, şebeke bağlantısı, yerli üretim ve nitelikli işletme birlikte ilerlemezse büyük kapasite kâğıtta kalır. Şen’in çağrısı kamu-özel koordinasyonunu hızlandırmak: Batarya kesintili kaynağı tamamlar, cari açığı küçültür, maden güvenliğini merkeze alır — ancak sahaya inen sistemle.